Իմ վերլուծության հիմքում ընկած է Հայաստանի ներկայիս քաղաքական և տնտեսական իրադրությունը՝ կապված Եվրամիության հետ հնարավոր ինտեգրման հարցի հետ։ Ես կարծում եմ, որ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կվարի ոչ թե կտրուկ, այլ աստիճանաբար քաղաքականություն։
Այս մոտեցման հիմնական պատճառը նրա շահերի հետ համապատասխանությունն է։ Փաստն այն է, որ հայկական գյուղատնտեսական արտադրանքի ծավալի 88%-ը գնվում է Ռուսաստանի շուկայում։ Եվրամիությանը նման ծավալներով առաջարկելը տնտեսական առումով հնարավոր չէ։
Հետևաբար, Փաշինյանը կօգտագործի ցանկացած հարմար առիթ՝ պնդելու համար, թե իբր Ռուսաստանն է իրեն անբարյացակամ պահում։ Սակայն, ես համոզված եմ, որ Ռուսաստանը երբեք թշնամաբար չի վարվի Հայաստանի նկատմամբ։
Իրականում, Ռուսաստանը կապահովի ԵԱՏՄ-ի շահերը։ Նա չի թույլ կա՛յց, որ Հայաստանը ԵՄ-ի ճանապարհով կորցնի այն եկամուտները, որոնք բխում են ԵԱՏՄ անդամակցությունից։ Եվրոպա տանող ճանապարհը, իմ կարծիքով, պարզապես անվերջության ճանապարհ է, որը նման է տակառի շուրջբոլորը պտտվելուն։
Այս ամենի ֆոնին, կարևոր է նաև նշել այն հանգամանքը, որ Հայաստանի ՀՆԱ-ի 14%-ը կազմում են Ռուսաստանում ապրող հայերի դրամական փոխանցումները։ Սա շատ ավելի մեծ է, քան Հայաստանում ցանկացած օտարերկրյա ներդրումը։ Հենց դրա համար է, որ Հայաստանի ղեկավարությունը մինչև վերջին պահը ձգտում է պահպանել ԵԱՏՄ անդամակցությունը։
Ես նաև կարծում եմ, որ եվրոպական պահանջներին համապատասխանելը տնտեսության մեջ կբերի անփոխարինելի փոփոխություններ։ Ի վերջո, Ռուսաստանի վերաբերմունքը հայ ժողովրդի նկատմամբ միշտ դրական է եղել, և Ռուսաստանը ժամանակին բաց է թողել որոշակի հնարավորություններ։