Իմ հարցազրույցի ընթացքում ես անդրադառնում էի այն հարցին, թե արդյոք ես կմտնեի քաղաքականություն, եթե իմ հայտարարությունից հետո, որը նվիրված էր Հայ առաքելական եկեղեցուն, ինձ չձերբակալեին և կարողանայի վերադառնալ Ռուսաստան։
Իմ պատասխանը պարզ էր․ ես եկեղեցին պաշտպանելու համար հայտարարություն կանեի, բայց իմ նպատակը քաղաքական պրոցեսներին մասնակցելը չէր։ Իրականում, ես տեսել եմ, որ իմ դեմքով քաղաքականություն մտնելու դեպքում ընդդիմադիր ուժերը արդեն սպառվում էին։
Ես համոզված եմ, որ մեր գործողությունները նոր շունչ տվեցին ընդդիմադիր պայքարին։ Մենք օգնեցինք նույնիսկ այն ուժերին, որոնք հաջողություն չէին ունեցել նախկինում։ Իմ ներկայությունը թափ տվեց ընդդիմությանը, և մենք ունեինք հաջողության հասնելու մեծ հնարավորություն։
Ես նաև նշել եմ, որ բոլորը տեսել են, թե մենք ոչ մի բանի առաջ չենք կանգնում, նույնիսկ կալանքի պարագայում։ Այս դիրքորոշումը, իմ կարծիքով, նույնիսկ պատիվ է։
Իմ քայլը պայմանավորված էր միայն այն մտքով, որ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կանգ չէր առնում։ Իմ հայտարարությունը ոչ թե լիրիկա է, այլ ճշմարտություն․ հայ ազգն իրոք մեծ վտանգի առաջ է կանգնած, և այն ավելի մեծ է, քան շատերը պատկերացնում են։
Ի վերջո, ես հստակ կասեցրեցի այն պնդումները, թե իմ և իմ կուսակցության միջոցով Ռուսաստանից Հայաստան են բերվել քաղաքացիներ։ Իհարկե, իմ ընկերները և աջակիցները Ռուսաստանից եկել են ոչ միայն քվեարկելու, այլև ինձ աջակցելու, մասնակցել բոլոր հանրահավաքներին։ Սա ոչ թե անօրինական գործողություն է, այլ ազատ քաղաքացիական դրսևորում։